ανέβα

ο κήπος

τοίχοι τραχιοί

Klimax | the garden from Giorgos Chloros on Vimeo.

Ο κήπος της “Κλίμαξ” υπήρξε ένα από τα σχέδια μας από την πρώτη μέρα της δημιουργίας της. Σαν να το είχαμε δει στο όνειρο μας, ένας χώρος- πρώην σκουπιδότοπος, ηρεμίας, αναψυχής και πρασίνου μέσα στο κέντρο της πόλης μας και συγγενής με το Α’ Αρχαίο Θέατρο Λάρισας. Η σκέψη μας είναι απλή, αντιμετωπίσαμε το χώρο σαν ένα σκηνικό- εγκατάσταση με αφορμή την χαμένη σύγχρονη παραδοσιακή αστική αρχιτεκτονική, και ενάντια στνν τσιμεντοποίηση και “αξιοποίηση” κάθε γωνιάς αυτής της χώρας. Τίποτα παραπάνω τίποτα λιγότερο.

Φυσικά τα συγχαρητήρια ανήκουν και στους πολύτιμους συνεργάτες μας που για ακόμα μια φορά πιστέψανε σε μας και κατέθεσαν την τέχνη τους: Τον Αντώνη Μόρα για τη μεταξύ μας συνεργασία στην κατάρτιση του θεωρητικού υπόβαθρου αυτής της ιστορίας. Το όνομα “Τοίχοι Τραχιοί” που τόσο εύστοχα έδωσε στην εργασία του μας αντιπροσωπεύει και μας συμπληρώνει με επιστημονικό τρόπο. Τον Νίκο Τσακίρη που αντιμετώπισε το όλο εγχείρημα σαν να ήταν κτήμα του. Τον Άρη και το Μήτσο για την ακούραστη νυχθημερόν εργασία τους. Τον Βαγγέλη Χατζούλη και την ομάδα του, “καλλιτέχνη του σιδήρου” που παθιάζεται με το πιο απλό και μικρό πράγμα που του ζητάμε να δημιουργήσει. Τον Ζήση που “έλυσε” το πρόβλημα αυλόπορτα και ασφάλεια του εν λόγο σκηνικού. Τον Δημήτρη που συγκέντρωσε και κουβάλησε όλο αυτό το “πολύτιμο” υλικό κατεδαφίσεων και μας προβλημάτισε για το τι θα απορρίψουμε. Όλα τα συνεργεία και τους προμηθευτές που ανταποκρίθηκαν ταχύτατα και με συνέπεια σ’ αυτά που τους ζητήσαμε. Του ξεχωριστού δικού μας ανθρώπου, του Χρήστου, η πινελιά και η σκέψη που “έδεσε” ανθρωπολογικά το ίσως άψυχο αυτό σκηνικό. Τον Άκη για την υποψίν graphic design που μας πρότεινε και δημιούργησε. Τον Κωστή για τα βάγια, ξέρει αυτός. Τους φίλους Λαρισαίους καλλιτέχνες που ξετρελάθηκαν με την ιδέα να φιλοτεχνήσουν κομμάτια της περιμέτρου, και πραγματικά ελπίζουμε με μέτρο φυσικά να δημιουργήσουμε ένα υπαίθριο πεδίο τέχνης. Τον Γιώργο Μποντικούλη για τις μελετημένες φωτογραφικές λήψεις του.

Γιάννης- Αστέρης.

Υ.Γ. Προσωπικά “χρωστάω” στους δασκάλους Γιώργο Ρόρρη και Antonio Lopez και στον κ. Στέλιο Μπαρμπέρη, Γιάννης.


'
/